dinsdag 11 september 2012

492+2, het is volbracht!

Na de vorige etappes kwam ik tot de ontdekking dat het nog slechts 6 etappes waren. Weliswaar pittige etappes, maar toch, maar zes....
Wat te doen, twee keer 5 dagen naar limburg vertrekken of 1 keer 10 dagen? Gezien de start van mijn bedrijf (www.sidebysidebegeleiding.nl) is de kans dat ik straks makkelijk weg kan erg klein. Daarentegen had ik de komende twee weken weinig in de planning. Ook moeders had weinig te doen en we konden voor een redelijke prijs een chalet huren op park Mooi Zutendaal, vlakbij Maastricht.
Toen was de keuze snel gemaakt, dus wij zijn vrijdag 31 augustus vertrokken voor een 10daags wandelavontuur.

Swolgen - Venlo, zaterdag 1 september.
Zaterdags meteen vertrokken voor een etappe van 21 kilometer, Swolgen Venlo. Helaas begon het niet lekker, mijn heup stond niet goed waardoor ik mijn been niet naar achteren kon strekken. Daardoor lukte het niet in een lekker loopritme te komen en moest ik blijven nadenken hoe ik liep. Daarnaast toch veel stress, spanning en zorgen van de week ervoor meegenomen. Al met al schoot het niet op. Na 6 km al pauze gehouden, gezellig samen met moeders. Even zitten kletsen en daarna er weer tegenaan. Echt beter ging het niet, maar toch maar door.

Halverwege de etappe gaat het Pieterpad ineens over, jawel, het Pieterpad!
 
En dan is daar gelukkig Venlo, wat je binnenloopt zonder langs een bord te komen. Geen erg goede start voor een vakantieweek met 6 etappes, maar je hebt het niet altijd voor het kiezen.
 
 
Venlo - Swalmen, zondag 2 september.
Vandaag verlaat ik Venlo. Er is een routewijziging die op internet staat, maar desondanks vergeet ik 's ochtends op internet te kijken en heb ik de wijziging niet bij me. Gelukkig internet op mijn telefoon, dus snel downloaden en opslaan. Foutloos de wijziging gelopen.
's Avonds de route vast bekeken en halverwege zat een leuk restaurantje. Daar afgesproken pauze te houden, dus lekker een doel halverwege de route van 23 kilomter. Het gaat vandaag lekker, alles wat gisteren niet ging, ging vandaag wel. Het tempo lag hoog, de gewijzigde route was erg leuk en zomaar ineens zit je op 9 kilomter voor het einde bij de pauzeplaats!
 
Heerlijk pauze gehouden, lekker een tosti gehad en getwijfeld of ik wel of niet een smoothy zou nemen. Toch maar gedaan, en wat een aanrader!! Wat was dat ding lekker zeg!
Na een goed uur pauze weer op pad. Net weer op weg even raar staan kijken, twee andere Pieterpadwandelaars die met een heggeschaar takken aan het wegknippen zijn. En niet omdat ze graag een stekje van de boom willen, nee, de takken worden gewoon weggegooid. Huh?
Maar als snel word het duidelijk, want vervolgens komen er twee potjes verf tevoorschijn en word de overbekende roodwittemarkering, die achter de weggeknipte takken verstopt zat, bijgewerkt. Twee vrijwilligers van de Nivon die zorgen voor de markering, super mensen!
Door naar Swalmen. Pas als ik thuis de foto's op de computer zet kom ik erachter dat ik vandaag helemaal geen foto's gemaakt heb, helaas.
 
Maandag, 3 september.
Vandaag maar even een dagje rust, het zijn pittige etappes en de volgende word nog langer!
 
Swalmen Montfort, dinsdag 4 september.
Vandaag 22 kilometer door de Roerdalslenk. Ik kan me er maar weinig bij voorstellen, maar om de een of andere reden trekt het me niet echt aan. Maar er zit niks anders op, ook deze etappe moet gelopen worden! En gelukkig maar, want hij is een stuk leuker dan verwacht.
 
Dit is toch hoe je wandelen door limburg voorsteld, tussen de velden, afgewisseld met bos en dorpjes onder de brandende zon. Want het weer werkt de hele week al meer dan uitstekend mee, stralende zon maar niet te warm, echt heerlijk wandelweer!
De route loopt door Melick, waar ze een leuk parkje hebben waar ik mijn middagpauze gehouden heb:
 
 
Na Melick gaat de route verder door Sint Odiliënberg, een leuk nostalgisch dorpje:
 
Na Sint Odiliënberg is het iets meer dan 3 kilometer naar Montfort, alwaar ik met enig gemak aankom en me op laat halen.



Montfort Sittard, woensdag 5 september.
Bij het verlaten van Montfort kom je langs de ruïne, een schitterend ding waar ik graag even had willen kijken. Helaas is hij gesloten, dus moet ik het doen met foto's vanaf een afstandje.



Na een paar dagen dat het wandelen vanzelf leek te gaan, lijkt het deze dag weer niet te willen. Ik heb 24 kilometer voor de boeg, maar plof na 7 kilometer leeg en op op een bankje neer. Dit gaat een lange, lánge dag worden!!
Na een pauze toch weer verder, Maastricht komt zo dichtbij, ik wil nu niet opgeven. En dan, 100 meter verder, zie je ineens dit:
 
De hele week heb ik het fototoestel in mijn rugzak gehad, maar vanwege de ruïne had ik hem nu aan mijn heupband hangen. Wat een geluk, want nu kan ik hem héél voorzichtig pakken terwijl het hertje blijft staan. Zou hij wel echt zijn?
Ja, toch wel, want na het maken van de eerste foto besluit hij toch weg te lopen.

 
Dat geeft een oppepper, maar helaas van korte duur. Vijf minuten verder weet ik alweer niet hoe ik in ooit de komende 16 kilometer door moet komen....
Maar er is slechts 1 optie en dat is mijn ene voet voor mijn andere zetten. En pauze houden, váák pauze houden.

Maar op de een of andere manier werkt dat toch, want uiteindelijk kom ik toch in Sittard aan. En daar gebeurt me iets wat me nog niet eerder is overkomen: Ik raak de route kwijt! Ergens moet ik rechtsaf, maar ik kan hem met geen mogelijkheid vinden. Misschien komt het doordat ze daar druk met de wegen bezig zijn, maar niks komt overeen met de routebeschrijving en ik zie ook nergens de markering.
Gelukkig weet ik wel de markt te vinden, dus kom ik toch op mijn eindpunt aan, alwaar ik uitgeput bij mijn moeder in de auto zak.
Allemachtig, deze dag was niet leuk! Blij dat ik morgen even niet hoef.

Donderdag, 6 september.
Ook vandaag weer een rustdag en die heb ik na gisteren ook wel nodig. Even lekker bijkomen, lekker bij het huisje in het zonnetje zitten lezen. Fijn dat het weer zo mee blijft werken!

Sittard Strabeek, vrijdag 7 september, nog 2 etappes!
Vandaag de een na laatste etappe, plus een klein stukje van de laatste etappe. Bij het eindpunt kan ik nergens wachten en mijn moeder ook niet, dus ik ga een klein stukje verder naar restaurant Tivoli.
Maar eerst Sittard uit en dat gaat niet zomaar. Je mag namelijk meteen flink omhoog een heuvel op. Liever loop ik eerst een beetje warm, maar je hebt het niet voor het kiezen. Dus omhoog dan maar.
Een kleine 5 kilometer na Sittard kom je in Windraak. Windraak is bijzonder, want daar hebben ze een geneeskrachtige bron. Helaas waren mijn waterflessen nog helemaal vol, maar uiteraard heb ik wel foto's gemaakt.

"Pieterpadders en zo meer,
als uw tong droog voelt als leer
En blaren kwellen al te zeer,
Vindt dan hier uw krachten weer"


 
Na Windraak weer verder, wat is het hier mooi. En nog steeds schitterend weer. Het slingert, het kronkelt, geen rechte wegen, je gaat omhoog, omlaag, zo loop je in de bossen, zo weer tussen de maïsvelden. Het is echt een schitterende etappe en ik geniet met volle teugen.

Onderweg kom ik de mooiste dingen tegen, steile trappen maar ook veel houtsnijwerk.





 
Door verschillende dorpjes heen en voor ik het doorheb, ben ik in Strabeek. Klein stukje van de laatste etappe en dan is het zover: Nog 1 etappe te gaan. Op naar morgen!


Strabeek SintPietersberg, zaterdag 7 september.
Vandaag dan de laatste dag, de laatste 15 kilometer.... Een vreemde dag, voor de laatste keer sokken en schoenen aantrekken:


De route begint goed. Na het dorpje Terblijt is er echter een mountainbike tocht aan de gang en die gaat voor een groot gedeelte over het Pieterpad. Niet handig op een zaterdag met mooi weer: het is erg druk. Veel Pieterpadders, maar er zijn ook veel (groepen) hardlopers. En dan al die mountainbikers. Maar met een beetje geven en nemen kom je een heel eind en blijft het voor iedereen leuk en zo kom je dan aan in Maastricht. Even een stukje minder leuke route en dan sta je bij het station. Pauze gehouden en door, op naar de laatste 4 kilometers!

Vlak voor ik echter de Sint Pietersberg beklim, ga ik nog snel even linksaf. Daar zit namelijk een bloemist en ik wil graag een bloemetje voor mijn moeder meenemen. Niet alle etappes, maar wel heel veel en zeker al deze laatste zes, heeft zij als 'bezemwagen' gedient. Ze heeft me afgezet en opgehaald en tussendoor ondersteund. Sowieso was ik zonder haar enthousiaste reactie hier nooit aan begonnen. Ik ben haar dan ook heel erg dankbaar en wou graag met een bosje bloemen naar haar toe lopen.
Dus met bosje bloemen in de hand nog even flink klimmen, dan nog een stuk over een grindpad. En dan, dan ben je er. Waar je precies bent blijft onduidelijk, het hoogste punt van de SInt Pietersberg ben je al voorbij en verder ben je ook nergens. Het enige wat er is, is dat de GR5 (de route naar Nice) er hier bij komt.
Waarom men voor dit punt als einde gekozen heeft is mij een raadsel en met mij voor velen. Andere mensen die daar op een bankje zaten verbaasden zich ook al over het eindpunt.


Sowieso kon mijn moeder hier niet komen, vanaf de parkeerplaats was het nog bijna een kilometer. Vanaf hier kan je ook niks, eigenlijk moet je gewoon terug. Hier starten levert ook leuke problemen op, want ook met een taxi kan je hier niet komen. Niet handig, niet praktisch en ook niet echt leuk....

Om toch een einde aan de wandeling te maken, volg ik de GR5 nog een stukje. In het Belgische Kanne zal mijn moeder onderaan de trap staan te wachten.
Het is even spannend, want van het volgende stuk heb ik dus geen routebeschrijving en de markering in het veld is niet altijd even goed. Desondanks kom ik op de juiste plek uit:






De bos bloemen moet wel snel het water in, maar moeders is erg blij verrast. Vanaf hier met de auto naar Bergrust om daar een Pieterpadcertificaat te halen. Het zit er op, het is klaar. 492 + 2 kilometer gewandeld. 23 maart begonnen, 8 september geëindigt. Ik wou het graag in 1 jaar lopen, maar heb het zelfs binnen een half jaar gehaald.

Wat een ervaring.... begonnen met een etappe 11 kilometer en wat was dat zwaar. En dan deze laatste week, met redelijk gemak etappes van 24 kilomter gelopen. Veel leuke mensen ontmoet, op elke etappe ben ik wel andere Pieterpadders tegen gekomen. Het maakt niet uit in welk jaargetijde, op welke dag of welke tijd, altijd zijn er anderen onder weg. Sommige snel, 2 etappes op 1 dag, andere langzamer. Het maakt niet uit, in welk tempo je ook loopt, de wereld trekt gestaag onder je voeten door.

En nu, wat nu. Voorlopig mijn bedrijf op gang krijgen. Maar wie weet, ooit, op een dag....Santiago de Compostella????

Mam, dank je wel voor je enthousiaste reactie toen ik op een kille voorjaarsavond vertelde dat ik iets geks bedacht had, maar besloten had dat het toch niet haalbaar was. 500 Kilometer wandelen, dat kon ik toch helemaal niet? En hoe moest dat allemaal dan? Maar jij zag er geen probleem in, dat ging helemaal goed komen.
Ik moest het zelf doen, zelf alle etappes lopen, maar zonder jou zou ik niet eens begonnen zijn en deze geweldige ervaring gemist hebben.

Voor nu stopt het dus hier, maar wie weet wat nog komt.

Groetjes, Sigrid










 
 
 



zaterdag 25 augustus 2012

Gennep - Swolgen

Gennep - Vierlingsbeek
Na de warme dinsdag, kwam er een lekkere woensdag. Wel warm, maar lang niet zo klam. Dus vroeg de fiets in Vierlingsbeek neergezet, doorgereden naar Gennep en weer terug naar Vierlingsbeek, maar dit keer wandelend. Om uiteindelijk van Vierlingsbeek terug te fietsen naar Gennep. Het lopen van het Pieterpad blijft een beetje omslachtig, op welke wijze je het ook doet!

Snel vertrokken uit Gennep, die op dat moment langzaam tot leven kwam. Eenmaal buiten Gennep meteen de bossen in. Mooi bos, jammer dat de wind net verkeerd stond en het geraas van de snelweg constant te horen was. Maar, snelweg oversteken en het probleem is weer opgelost. En het gebied waar je dan in komt.... Eerst vraag je je af of je in Hobbitland bent aangekomen. Allemaal kleine heuveltjes waar de weg zich tussendoor slingerd. En dan ga je de heide op, met waterplassen, Schotse Hooglanders (wederom zoals gebruikelijk midden op het pad, maar ditmaal hoefde ik zowaar dat pad niet langs!), echt schitterend. Het is zo mooi en zo stil daar in "Het Quin", echt adembenemend.
Geen foto's van gemaakt, want dit ging ik niet zo op de foto krijgen als het was.....

Dan bij Afferden het pondje over, in Afferden zelf vergeten foto van het plaatsnaambord te maken :(. Aan de overkant even lekker pauze gehouden aan de Maas, wat drinken, eten (lekkere muffins!), boekje erbij en wat schepen die voorbij komen.
Daarna het Maasheggen landschap in. Daarvan had ik mij een andere voorstelling gemaakt, waardoor het enigzins een teleurstelling was. En dan, zomaar ineens, midden in het binnenland, denk je dat je aan zee bent aangeland! Want ineens is het alsof je in de duinen bent. Niet zo verwonderlijk, want het heet daar ook de Maasduinen.

In de verte komt de toren van Vierlingsbeek in zicht:

Langzaam komt hij dichterbij en dan is daar Vierlingsbeek zelf ook al:


Weer 17 kilometer erbij op de teller, terug naar de auto en lekker gaan genieten bij mijn zigeunerwagen!



Vierlingsbeek - Swolgen
Donderdags is het tijd om naar Swolgen te wandelen, de laatste etappe voor dit moment. Wederom vroeg op pad, zo vroeg dat het nog erg fris is. Ik besluit zelfs mijn trui aan te houden!
Maar al binnen een uur warmt het lekker op en krijgen we perfect wandelweer. Trui gaat uit, iets te knabbelen erbij, zo is het wel vol te houden!

Holthees in en weer uitgewandeld en zowaar iets positiefs te melden over de NS: Dank jullie wel dat het Pieterpad gebruik mag maken van jullie privéweg langs het spoor! Loopt leuker dan over de grote weg.

Vlak voor Holthees is nog een PieterpadPauzeplek gemaakt, erg leuk gedaan:



Na Holthees en het spoor de jeneverbesstruikken in. Zwaar, maar mooi. Dan langs de oude watermolen weer het bos in over een leuk ouderwets bruggetje:

Maar als ik dit al een leuk bruggetje vind, kan ik alleen maar zeggen dat het nog beter werd. Wat te denken van dít bruggetje:


Aan de overkant (voor andere PPwandelaars: De route gaat er NIET overheen!!!) even lekker pauze gehouden. Zie, hoor en voel de rust en de magie van de plek:
video

Vanuit het bos door naar Wanssum. Waarom we daar doorheen gaan weet ik niet, maar erg leuk is het niet. Een flinke kilometer na Wanssum staat het kapelletje van Sint Goar aangegeven, het enige in nederland voor deze heilige. En jawel, we komen er langs. Daar is dan echter ook alles mee gezegd, kijk en oordeel zelf:
 
Je kan er niet komen.... Of ja, het kan wel, maar dan moet je van de route af, om het hek heen (waar je notabene eerder met een klaphekje doorheengegaan bent), omlopen en dan kan je hem toch van de voorkant bekijken. Misschien een idee om het klaphekje aan de andere kant van het weiland te doen, zodat je er gewoon echt langs komt?
Maar aangezien ik pauze wou en er bij de kapel bankjes stonden, ben ik toch maar omgelopen en dus heb ik ook foto's van de voorkant:

Na een welverdiende pauze wederom omgelopen het weiland in, tussen de koeien een leuk stroompje gevolgd (en zowaar, ook deze koeien hoefde ik niet vlak langs!).

Nog een 5 kilometer door de landerijen en ineens zie ik iets wat ik nog nooit in het echt gezien heb: Een miniwindhoos! Langs de kant van de weg stoof ineens zand op, wat ook meteen daarna weer neerviel. Wonderlijk, want het was zo goed als windstil. Maar aan de overkant van het slootje lag een land met gemaaid gras en ineens stuift ook dat op! In een doorsnede van ongeveer 30 cm word het gras in een draaikolk omhoog gezogen, tot ongeveer een halve meter. Dat fenomeen slingert zich het halve weiland door en ineens is het poef! en toen was alles weer stil.
Een hele bijzondere ervaring, maar wel blij dat het maar zo'n inieminie ding was!!

En dan is daar het bord van Swolgen, daarmee een einde makend aan deze wandeldagen. Wat was het weer heerlijk, perfect weer en flink wat kilometers afgelegd. Nu nog 147 kilometer naar het einde, en die gaan in 1 vakantie van 10 dagen afgelegd worden!! Spannend!









dinsdag 21 augustus 2012

Groesbeek - Gennep

En jawel, vandaag maar weer op pad! Ditmaal stond Groesbeek - Gennep op de planning en iemand was zo vriendelijk om daar een bergje tussen te zetten, de sint Jansberg.

Groesbeek zelf was druk, maar dat laat je al snel achter je. Er volgt een mooi stuk met veel afwisseling tussen klimmen en dalen. De omgeving is werkelijk schitterend en het weer werkt ook goed mee. Tenminste, om 10 uur 's ochtends met 21 graden. Als snel klimt de temperatuur en word het benauwd en klam.
Tijdens een korte pauze haal ik mijn telefoon uit mijn broekzak (die zich aan de zijkant van mijn bovenbeen bevindt) en kom tot de ontdekking dat ik hem toch naar mijn rugzak moet verplaatsen. Ik zweet zo, dat mijn scherm er nat van is!!!

Tijdens de pauze even met andere Pieterpad wandelaars geklets, om daarna mijn weg weer alleen te vervolgen. Ik blijf het lekker vinden, lopen in mijn eentje.

Zoals gezegd is de omgeving mooi, maar de natuur maakt het ook weleens wat lastig. Want wat doe je als er een sterke, gezonde boom staan die niet omhoog groeit, maar horizontaal over het pad heen? Nou ja, dan geef je hem toch gewoon een hekje om op te steunen! Wandelaars eronder langs en klaar:



Het heuvelt hier flink rondom de berg, en dat levert soms steile afdalingen op:



En na dat mooie stuk sta je ineens midden in de velden. Op zich een mooie omgeving, maar twee kilometer rechtuit zonder veranderend uitzicht, gevolgd door nogeens 3 kilometer rechtuit (hoewel het laatste stuk daarvan weer mooier werd) is toch wel wat te veel van het goede. Zeker na de toch pittige etappe op de berg, waarvan je pas merkt hoe hard hij erinknalt als je er weer weg bent.

Maar ondanks dat de vermoeidheid behoorlijk toe begon te slaan, uiteraard toch Gennep bereikt:
In Gennep op de fiets gestapt, nogmaals de sint Jansberg over (géén aanrader op de fiets, tenzij je van mountainbiken houdt) en terug naar de camping.

Deze vier dagen breng ik door op de camping "De Maashof" te Lottum, alwaar ik een authentieke zigeunerwagen huur. Gezien de vele vragen hoe het er uit ziet, hier dus maar wat foto's van mijn verblijf:



Hoe erg zouden ze het vinden als ik de bedlampjes mee naar huis neem? (A)



Nu lekker aan het bijkomen op mijn terrasje, straks nog even wat te eten halen en dan morgen Gennep Vierlingsbeek.

zondag 19 augustus 2012

Zelhem - Groesbeek

Laatste dag vorige wandelavontuur, Vorden - Zelhem.
De laatste dag van mijn vorige blog ben ik nog van Vorden naar Zelhem gewandeld. Daarover zal k maar niet al te veel uitweiden, want simpelgezegd was het gewoon niet leuk. 3 Dagen wandelen is meer dan genoeg bleek wel weer, want die vierde dag vertrok ik al met pijnlijke voeten en vermoeide spieren. De route was leuk genoeg, maar eerlijk gezegd heb ik er niet zoveel van meegekregen.
Wel nog foto's gemaakt van Kasteel Vorden, de voetstappen van Bertje en Toos, de theetuin waar ik pauze heb gehouden en uiteraard het bord Zelhem:







Zelhem - Braamt
Maar, na een paar daagjes rust trekt ook dat allemaal weer weg en vorige week was het dan weer zover, tijd voor de volgende etappes!
Zaterdags eerst van Zelhem naar Braamt. Ontzettend leuke route, lekker weer erbij, helemaal toppie! Vlak voorbij Zelhem haal ik een moeder met haar zoon in, die met tentje en al het Pieterpad met zijn tweeën lopen. Stukje met hun mee opgelopen en daarna weer alleen verder. Vlak voor ik verder zou gaan vertelde Joris dat zij een blog bijhielden, dus voor wie iets wil lezen over een 10-jarige kanjer en zijn geweldige moeder: www.bokkenpad.blogspot.com

Halverwege dringend op zoek naar een pauzeplaats, had verwacht dat er bij het sluisje bij de Bielheimerbeek wel een bankje zou staan, dus lekker het terras een goede kilometer eerder voorbij gelopen. Helaas bleek dat niet de goede keuze, want géén bankjes bij de sluis. Wel erg veel teken, dus pauze houden in het gras leek mij ook geen goed idee.

Gelukkig in het Warmsche Veld een pauzeplek van www.rustpunt.nu tegengekomen, leuke, simpele pauzeplaatsen met koffie, thee en meestal wel iets van fris en een koekje. Vaak bij boeren of mensen met een grote achtertuin, erg leuk.

Aangekomen in Braamt werd ik al opgewacht door mijn moeder, die gezellig dit weekend mee was. De 18 kilometer waren eigenlijk zo voorbij en stiekem begon ik eraan te denken de volgende etappe toch in 1 keer te gaan doen. Maar eerst naar www.toutpourtoi.nl, ons adres voor het gehele weekend. Super plek, zeer vriendelijk eigenaar, echt een aanrader!

Braamt - Millingen aan de Rijn
Vandaag een grote etappe, 24 kilometer!! De allereerste etappe van het Pieterpad (Noord-Zuid) is 11 kilometer en wat vond ik dat een eind! Wat was ik moe toen ik aankwam.... Langzaamaan verschuift die grens steeds weer een stukje, maar mijn absolute maximum lag nu toch eigenlijk wel op 20 kilometer. Maar, de 18 kilometer van Zelhem naar Braamt gingen eigenlijk wel heel gemakkelijk. Om nu dus die 6 kilometer extra te lopen, zou misschien wel haalbaar kunnen zijn. En dan is het echt een voordeel van naar het beginpunt gebracht worden en aan het eind weer op te halen: Ik kon het gewoon gaan proberen. Zou ik het niet halen, jammer dan.
Dus vol goede moed op pad, leuk begin van de tocht. Wel meteen flink klimmen en dat hakte er toch wel even in. Maar het is wederom super weer en de route erg mooi. In Hoch Elten (jawel, Duitsland!) pauze gehouden met een lekkere pannenkoek en mijn ereader. Na een klein uurtje weer verder, de berg op voor een mooi uitzicht:

Daarna steil naar beneden en op naar Spijk:

Vanaf Spijk is het nog ongeveer 8 kilometer naar Millingen, maar het waren 8 errug lange kilometers.... Na Spijk ga je de dijk op voor een lang stuk rechtuit. Sowieso qua wandelen niet erg leuk, maar op een mooie zomerzondag geen aanrader. Er zit geen voetpad naast de weg, dus veel boze fietsers en automobilisten omdat ik daar liep.
In Tolkamer word de route ineens onduidelijk en klopt de beschrijving niet, met als gevolg dat ik bijna een heel eind omloop. Gelukkig ziet een vriendelijke voorbijganger mij twijfelen en helpt hij me weer op weg, zodat ik toch nog bij het pondje kom. En dan is het een kwestie van het water oversteken en nog een halve kilometer. Bij het pondje nog even gezellig gekletst met andere Pieterpadwandelaars en samen het laatste stukje naar Millingen volbracht.
Lekker op een terrasje neergestreken in afwachting van mijn taxi. En het duurt eigenlijk tot de avond voor tot me doordringt dat ik het gedaan heb, 24 kilometer volbracht! Wederom heb ik mijn grens opgezocht en heb ik hem op kunnen schuiven!!

Millingen aan de Rijn -  Groesbeek.
Na een goede nachtrust bij Tout Pour Toi tijd voor de laatste etappe van dit weekend, een etappe waarvan ik niet verwacht had dat ik hem nu al zou lopen. Op van Millingen naar Groesbeek.
Het is mooi weer, maar erg warm. Meteen het eerste stuk van de route gaat het erg hard met drinken, zo tussen de maïsvelden in de brandende zon. Blij met mijn zonwerende pet, die ik al snel nat ben gaan maken.
Na Millingen kom je in het dorpje Leuth:
Bij binnenkomst loop je recht op een supermarkt af, dus eerst mijn watervoorraad maar eens aanvullen! Lekker pak koekjes erbij en verder maar weer. Terwijl ik verder loop bedenk ik me ineens dat dit op het hele Pieterpad de allereerste supermarkt is waar ik recht voor langs loop, eigenlijk best wonderlijk in ons volgebouwde landje!
Het wordt warmer en warmer, maar gelukkig is daar de Duivelsberg. En dat betekend bos en daarmee schaduw, wat een flink aantal graden in de temperatuur scheelt. Helaas betekend het ook klimmen, flink klimmen.
Bovenaan is er een uitkijkpunt, waarvoor je nog zo'n twintig treden moet klimmen. Maar ja, als je dan de hele berg al opgeklommen bent, wil je ook dat uitzicht zien! Dus ook die twintig treden nog maar. Werkelijk waar een schitterend uitzicht, kijk en oordeel zelf:
video
Wederom pauze bij een pannenkoekenboerderij, ditmaal met alleen wat drinken. Verder de berg af, en weer een heuvel op, en weer af, en weer op, en weer.... Van het oh zo vlakke landschap vlak na Millingen, heuvelt het ineens! En hoe! Wat een schitterende omgeving is dit.

Lekker doorgewandeld en dan ineens is daarn Groesbeek. Helaas weer eens binnengekomen via een achteraf voetpaadje, wat ontzettend leuk wandelt maar wat wel betekend dat je geen plaatsnaamborden tegenkomt.

In Groesbeek eindigt dit Pieterpad avontuur, maar ik kan niet wachten om weer verder te gaan. En de etappes van rond de 20 kilometer die er nog aankomen? Daar ga ik mijn hand (of moet ik zeggen, voet?) niet voor omdraaien!

Op weg naar huis nog even gerekend, inmiddels 312 kilometer afgelegd. Nog 180 te gaan. Op Naar de Sint Pietersberg!